Gorące Dysputy

Kordan

Jeżeli chodzi o "Rycerza..." to niezły ale nie umywa się do cyklu inkwizytorskiego. Sporo akcji, humoru ale zakończenie jakieś takie... Mało satysfakcjonujące.

Kordan

Natomiast nie polecam "Przenajświętszej Rzeczypospolitej". Przeczytałem kilka pierwszych rozdziałów i odłożyłem z niesmakiem, gdyż za dużo tam przekleństw i seksu... Nie żebym miał coś przeciwko temu ale jak co drugie słowo bohater przeklina albo rozdrapuje sobie pryszcza to ja dziękuję za taką powieść. Może jak bardziej dojrzeję emocjonalnie do tego typu lektury to ją dokończę...

Jacek Piekara

'To jest bardzo brutalna, bardzo wulgarna książka, dlatego że traktuje o bardzo brutalnym i bardzo nieprzyjemnym do życia w świecie, o alternatywnej Polsce, która jest totalnie zeszmacona, zniszczona przez rządzących nią władców – polityków.'

Jacek Piekara

„Rzeźnik z Nazaretu” się ukaże na pewno, tyle tylko, że jest to książka rzeczywiście niezmiernie trudna, skomplikowana dla autora do napisania, dlatego że cała jej akcja ma się toczyć w czasach antycznych, w Palestynie w czasach Jezusa. Generalnie 99% tej książki ma być tylko fikcją historyczną, bez żadnych elementów fantastyki, w związku z tym jest to przeogromny materiał do poznania, wymienię najprostsze rzeczy: jak się zachowywali, w co się ubierali, co jedli ludzie w antycznej Palestynie, ale mówię – to jest wierzchołek góry lodowej, dlatego że tak naprawdę wiąże się to z przeczytaniem różnego rodzaju ewangelii, z przeczytaniem ewangelii apokryficznych, z zapoznaniem się z licznymi materiałami źródłowymi, z licznymi z tamtego okresu relacjami, zarówno historyków rzymskich i historyków żydowskich. Generalnie cała masa ogromnego materiału historycznego, który trzeba przerobić i ja jakby cały czas czekam na to, kiedy będę miał czas, żeby się tym porządnie zająć, a poza tym jest jeszcze inna sprawa, że najpierw przed napisaniem „Rzeźnika z Nazaretu” chcę zakończyć Cykl Inkwizytorski i dopiero potem wejdzie „Rzeźnik z Nazaretu”, który jest jakby jeszcze swoistym prequelem, ponieważ on będzie pokazywał jak powstał ten świat, który ja później opisuję w 1500 lat później.

Jacek Piekara

'To jest bardzo brutalna, bardzo wulgarna książka, dlatego że traktuje o bardzo brutalnym i bardzo nieprzyjemnym do życia w świecie, o alternatywnej Polsce, która jest totalnie zeszmacona, zniszczona przez rządzących nią władców – polityków.'

Dlatego napisałem, chcesz, czytaj, nie chcesz, nie czytaj.


Co do 'starych' książek J.Piekary to wiem, że nie będą kontynuowane, więc nie wiem dlaczego w wikipedii jest napisane:

-Cykl o Haldorze
-Cykl o Conanie

-Zaklęte miasto, zbiorek opowiadań którego ni w ząb nie mogę znaleźć (nie piszcie, szukaj na allegro), książka sprzed 18 lat, great...

Cykl o Mordim jest mi dobrze znany, przeczytałem wszystkie części nie raz i właśnie od tej kwestii rozpocznę orację (tekstową ofc) - książka jest tak łatwa w odbiorze że mogę czytać ją (i robię to!) jako dodatek do obiadu czy alternatywę na nudną lekcję w szkole. Nie wiem czy Harry Potter (rotfl wiem) był tak "chwytliwy" jak cykl Piekary. Niestety podobnie jak i w muzyce podobna chwytliwość musi znaleźć swoje odbicie w jakimś innym - słabszym tym razem - elemencie. U Piekary jest to pewnego rodzaju schematyczność przygód bohatera - jest intro, po nim zawiązanie się jakiegoś problemu, śledztwo, elementy nadprzyrodzone i wreszcie koniec (i zbieranie zwłok ofiar Mordimera ze sceny). Czasami jest to aż nadto widoczne, na szczęście autor wie jak nas nie zanudzić, stosuje w miarę różnorodną problematykę, różnorodne tła (czasami bohater podróżuje, czasem tylko siedzi w mieście i myśli) stawia przed Mordim różnorodne problemy i różnorodnych przeciwników. Tak więc pomimo widocznej schematyczności nikt nie ma prawa się przy Piekarze nudzić.

Główny bohater nie jest jakoś zanadto oryginalny, czasami wręcz uderza podobieństwo do białowłosego wiedźmina - ten sam cynizm, ta sama brutalność i stanowczość wymieszana z romantyzmem, ta sama słabość do kobiet, ta sama sprawność w eliminowaniu przeciwników (choć Mordimer częściej walczy samą głową). Piekara wyraźnie postawił na model superbohatera - nasz inkwizytor umie praktycznie wszystko, intelektualne potyczki, walka wręcz i bronią miotaną, znajdowanie ukrytych przejść, psychologia i psychoanaliza - to wszystko ma w małym palcu. Czasem jest to wręcz karykaturalne (scena w której Mordimer poskramia psy obronne "specjalnym gwizdem"). No i do tego jeszcze anioł stróż i zdolności nadprzyrodzone. Jak na standardy rpg Mordimer wylosował zdecydowanie za wysokie statystyki. :) Autor próbuje to jakoś uzasadniać ale jednak nadal rzuca się w oczy pewna przesada.

Trzecia rzecz jaka mnie lekko irytuje w tym cyklu to wyraźnie nastawienie antychrześcijańskie i antyklerykalne. Piekara dość wyraźnie próbuje dać nam do zrozumienia że chrześcijaństwo to religia zbrodnicza i zakłamana a księża są zepsutymi pasożytami. Jako że jestem wierzący może mi się to trochę nie podobać ale akurat to najmniejsza wada książek. Brutalność nie robi na mnie wrażenia, jestem wręcz zdziwiony że Mordimer jest czasem tak łaskawy; jestem pewien że człowiek z realnego średniowiecza nie zachowywałby się tak wyrozumiale. A co dopiero po zmianie ideologii. :)

***

"Przenajświętszą Rzeczpospolitą" też czytałem ale akurat to dzieło nie zapadło mi w pamięć. Zapamiętałem jedynie to, że Piekara posłużył się tanią sztuczką - wziął na tapetę wszystkie możliwe dewiacje (seksualne [zwłaszcza], ideologiczne, społeczne), dorzucił do nich zdegenerowanych bohaterów, kazał im wyrażać się językiem tak bezpośrednim i prymitywnym, że przy próbie cenzury zapis rozmowy brzmiałby jak EKG denata, a wszystko okrasił brudem, szarością i brzydotą stereotypowej Polski. (Uff... nareszcie koniec zdania.) Nie jest to nic nowego - podobne zabiegi stosują twórcy polskich dramatów obyczajowych (Plac Zbawiciela, Edi i masa innych), Piekara tylko to spotęgował. Niestety - takie nagromadzenie tego "kwasu" powoduje zlanie się tego wszystkie w jedną całość, nieustanne kurwy, nieustanna brutalność, nieustanne zło wszystkich postaci przestaje robić na czytelniku wrażenie po ok 50 stronach. Na szczęście jest w tym odrobina dystansu (np. opis Śląska zamienionego w obóz koncentracyjny jest wręcz zabawny) dlatego książka nie jest tylko przewodnikiem po patologiach.

Niestety największej wady nie da się ukryć - książce zwyczajne brakuje (dobrej) fabuły. Opowieść jest za krótka a bohaterów jest za dużo stąd po skończonej lekturze ciężko powiedzieć co się właściwie w tej książce stało.

Jasne, Piekara porusza pewnie jakieś ważne tematy - cwaniactwo i kolesiostwo rządzących, układy, terroryzm, degeneracja moralna, fanatyzm religijny jednej części społeczeństwa i ateizm drugiej, nienawiść Polaków do Polaków etc. ale takie przesłanie można znaleźć niemal w każdym medium traktującym o Polsce. Wg mnie nie jest to ani odkrywcze ani ciekawe. Muszę jednak pochwalić pana Jacka za umiejętność kreowania wyraźnego "cwaniackiego" i smrodliwego klimatu, nieco obłędne poczucie humoru oraz doskonałe posługiwanie się językiem polskim (chciałbym umieć tak pisać).

No i udało mu się stworzyć powieść ideologiczną - dyskutując o niej ciężko nie wplatać w dyskusję własnych poglądów na przedstawione weń tematy. Może to też jest jakaś sztuka, nie wiem, słabo znam się na literaturze.

Niestety, za dużo do tematu tym razem nie wniosę:

Czytał ktoś Alicję? Bodaj we wrześniu wychodzi 2gi tom, a książka jest cieniutka, (zawiera niecałe 200 stron), i nie wiem, czy jest 'warto' kupić, (tak wiem, jestem materialistą, or sth :P).

Konqer

U Piekary jest to pewnego rodzaju schematyczność przygód bohatera - jest intro, po nim zawiązanie się jakiegoś problemu, śledztwo, elementy nadprzyrodzone i wreszcie koniec (i zbieranie zwłok ofiar Mordimera ze sceny).

Konqer

Piekara wyraźnie postawił na model superbohatera - nasz inkwizytor umie praktycznie wszystko, intelektualne potyczki, walka wręcz i bronią miotaną, znajdowanie ukrytych przejść, psychologia i psychoanaliza - to wszystko ma w małym palcu. Czasem jest to wręcz karykaturalne (scena w której Mordimer poskramia psy obronne "specjalnym gwizdem"). No i do tego jeszcze anioł stróż i zdolności nadprzyrodzone.

Konqer

Trzecia rzecz jaka mnie lekko irytuje w tym cyklu to wyraźnie nastawienie antychrześcijańskie i antyklerykalne. Piekara dość wyraźnie próbuje dać nam do zrozumienia że chrześcijaństwo to religia zbrodnicza i zakłamana a księża są zepsutymi pasożytami.

Konqer

znajdowanie ukrytych przejść,

Konquer

Piekara dość wyraźnie próbuje dać nam do zrozumienia że chrześcijaństwo to religia zbrodnicza i zakłamana a księża są zepsutymi pasożytami.

Nius z ostatniej chwili ;]

Jacek Piekara - Charakternik

http://www.fabryka.pl/ksiazki.php?ibook=275#searchkk

Hmmm tak więc...

"Charakternik" pana Piekary zabiera nas w podróż po XVII wiecznej Polsce... Zanim zdążyłem przeczytać"Charakternika" wyrobiłem sobie zdanie, że to najlepsza książka Piekary... Teraz mam nieco inne zdanie...

Książkę czyta się z zapartym tchem do pewnego momentu... Potem fabuła robi się dziwna i nie do końca może się podobać, zaś dla mnie zakończenie było mało satysfakcjonujące.

Czy poleciłbym książkę? Tak. Mimo, że ostatnie rozdziały nie są już takie zachwycające jak pierwsze, to jednak od "Charakternika" się oderwać.

Polecam.

Kordan

"Charakternik" pana Piekary zabiera nas w podróż po XVII wiecznej Polsce...

Witam

Odnośnie antyklerykalizmu u Piekary.

Czy podejście kościoła w średniowieczu do oświeconej myśli nie było właśnie takie, jak papistów w opowieściach o Mordimerze?

Monopol kościoła na wiedzę był utrzymywany za pomocą przemocy, palenia na stosach były powszechną praktyką.

Po za tym podobnie jak w dzisiejszych czasach, generalizowanie prowadzi do pewnych przeinaczeń rzeczywistości i traktowania wszystkich przez pryzmat jednostki która zachowuje się sposób nie akceptowany społecznie.

Odnośnie samego bohatera.
Po lekturze "Płomień i krzyż" można się domyślić (aczkolwiek pewności mieć nie można) że na Mordimera jeszcze gdy był małym chłopcem został rzucony urok który być może powodował jego specyficzne zdolności.

podsumowując
Mi osobiście historie inwkizytora przypadły do gustu. Tajemniczy świat, ciekawe historie i sarkastyczny humor głównego bohatera, oczekiwanie na rozwiązanie tajemnic klasztoru oraz chęć poznania co będzie na kolejnych stronach sprawiały że czytałem z przyjemnością.

W zapowiedziach Fabryki pojawił się nowy tytuł Piekary - Ja, inkwizytor. Ciekawe... Czy to kolejna część Płomienia i krzyża czy może coś innego? Na razie bliższych informacji na stronce nie ma poza tytułem.

Kto wie...
Gdyby ktoś był zainteresowany, niejaki Jacek Piekara, będzie jutro o czternastej na czacie WP.
Informacja za Polterem: http://ksiazki.polter.pl/Jacek-Piekara-na-czacie-WP-w36849

Czy podejście kościoła w średniowieczu do oświeconej myśli nie było właśnie takie, jak papistów w opowieściach o Mordimerze? Monopol kościoła na wiedzę był utrzymywany za pomocą przemocy, palenia na stosach były powszechną praktyką.

Przeczytałem "Ja, inkwizytor. Wieże do nieba". Mam mieszane uczucia bo opowiadania pozostawiają pewien niedosyt, choć dopuszczam możliwość że tak faktycznie miało być.
Pierwsze opowiadanie "Dziewczyny rzeźnika" nie ukrywam całkiem mnie zaskoczyło swoim zakończeniem, które było typowe dla stylu pana Piekary. Nie był to happy end a dobro instytucji stało o wiele wyżej nad dobrem jednostki.

"Wieże do nieba" to kolejne opowiadanie w tejże książce. Tutaj pojawił się niewielki ułamek tego co mi się najbardziej podobało w Cyklu inkwizytorskim. Śledztwa Mordimera, sprawdzanie każdej szpary, ciekawe rozmowy z ludźmi. Zakończenie tego opowiadania było również bardzo zaskakujące i przyznaję, mój gupi wyraz twarzy, kiedy przeczytałem że Toffler (kto przeczyta będzie wiedział o kim mówię) nie był tym za kogo się podawał, był zaiste epicki.

Ogólne zastrzeżenia mam do dłużyzn i niezbyt interesującego przedstawienia wydarzeń. Czasami miałem wrażenie jakby powieść była pisana na siłę. Jakby czegoś brakowało.

Mam w zasadzie podobne odczucia co Kordan. Ale przede wszystkim brakowało mi w tej książce magii - czarnoksiężników, wampirów, aniołów, czarów, i innych czynników, poprzez które możemy książkę zaliczyć do gatunku fantastyki. Tutaj w zasadzie mamy quasi-historyczne opowiadania o mordercach i inkwizytorach, którzy próbują odgadnąć tajemnicze zagadki. A gdzie fantastyka?

Naprawdę, wśród wszystkiego, co Piekara napisał o inkwizytorze są rzeczy zdecydowanie lepsze...

Pozostała w najnowszej książce Piekary właściwie tylko jedyna zaleta - nadal prozę autora się łatwo i szybko i przyjemnie czyta.

Swoją drogą bardzo ciekaw jestem, kiedy pojawi się w końcu Czarna Śmierć i Rzeźnik z Nazaretu.