Starożytna Biblioteka

Osada 'Pazur Behemota' » Starożytna Biblioteka » Leksykon » Łucznik

Biblioteka

Bibliotekarskie mechanizmy

Łucznik

H1, H2, jednostka.
H1: łucznik; parametry: 5; 3; 10; 2-3; 1; rycerz; 20.

H2, z zamku Rycerza; 1. łucznik; parametry: 2; 5; 3; 10; 2-3; 2; 150; specjalne: strzelający, 12 strzałów; 2. łowca; parametry: 2u; 5; 3; 10; 2-3; 2; 200; specjalne: strzelający, 24 strzały, dwa razy na turę. 

odkąd istniał łuk to można mówić o jednostkach łuczników. Chociaż tego typu broń używana jest sporadycznie do dziś, to lata jej świetności już dawno minęły. Jednostki łuczników zaczęły znikać z pola walki wraz z pojawieniem się broni palnej, ale wcześniej długo skutecznie rywalizując z kusznikami. Rozkwit znaczenia łuczników to czasy wojny stuletniej we Francji w XIV i XV wieku. Bitwy: morska pod Sluys oraz lądowe pod Crecy i Poitiers to przykłady mistrzowskiego wykorzystania doskonale wyszkolonych jednostek łuczników. W Anglii przykładano do tego wielką wagę (w 1337 roku król Edward I zakazał uprawiania jakichkolwiek sportów oprócz łucznictwa) i jednostki tego typu miały niemal równy status co chorągwie rycerstwa. Wraz z wynalezieniem tzw. długiego łuku w Walii znaczenie łuczników wzrosło. Dla przykładu - gdy w roku 1346 Edward I wyruszał do Francji to jeden z kontyngentów wojsk składał się z 4 tysięcy rycerzy, irlandzkiej i walijskiej piechoty (brak danych) oraz aż 10 tysięcy łuczników. W czasie bitew karne i dobrze dowodzone odziały strzelające nawet kilkanaście razy na minutę potrafiły zadać straty porównywalne z współczesnymi karabinami maszynowymi.


Artykuł czytany 603 razy, liczba komentarzy: 0. Ostatnia edycja: 5 września 2009, 15:56 przez Crazy.

Historia zmian, zobacz komentarze (0).