Starożytna Biblioteka

Osada 'Pazur Behemota' » Starożytna Biblioteka » Leksykon » Łuk

Biblioteka

Bibliotekarskie mechanizmy

Łuk

Jeden z liczniej występujących w grze artefaktów, także w formie a. łączonych.
H1, artefakty: nie występują.
H2, artefakt - złoty łuk - eliminuje kary za strzelanie przez przeszkody. 
H3, artefakty: 1. elfi łuk z drzewa wiśni (bow of elven cherrywood) - skarb, przedmioty - zdolność Łucznictwo +5%; 2. złoty łuk (golden bow) - większy, przedmioty - jednostki strzelające strzelają z maksymalną skutecznością na każdą odległość; 3. łuk strzelca - artefakt łączony - elfi łuk z drzewa wiśni, cięciwa z grzywy jednorożca, anielskie strzały - jednostki mogą strzelać nawet wtedy, gdy wróg stoi na sąsiednim polu, przeszkody i odległość nie obniżają skuteczności.  
H4, artefakty: 1. czarny łuk nomada - mniejszy, łuk - +20 do ataku z dystansu; 2. długi łuk  - przedmiot, łuk - +5 do ataku z dystansu; 3. łuk elfickiego króla - relikt, łuk - +5 do ataku z dystansu, sojusznicze jednostki strzeleckie otrzymują dodatkowy atak; 4. rogaty łuk - relikt, łuk - +50 do ataku z dystansu; szmaragdowy długi łuk (H4, artefakt) - większy, łuk - +30 do ataku z dystansu. 

jeden z najstarszych typów broni, znany już w okresie neolitu czyli nowszej epoki kamiennej. Łuk składa się z drewnianego, rogowego czy stalowego pręta zwanego łęczyskiem oraz z cięciwy ze skręcanych włókien roślinnych lub baranich jelit. W kulturach starożytnego Wschodu stosowano łuki kompozytowe z łęczyskiem drewniano-rogowym (np. asyryjskie łuki angularne przypominające kształtem trójkąt wieloboczny). W Europie w średniowieczu stosowano łuki równikowe zwane też prostymi, wywodzące się z Afryki, o łęczysku o długości ok. 100 cm. Równocześnie o wiele bardziej skomplikowane były łuki kompozytowe azjatyckie wystepujące w dwóch odmianach: ł. refleksyjny i ł. retrorefleksyjny (stosowane także w Polsce w XVI i XVIII wieku). Łęczysko tych łuków to efekt bardzo pracochłonnego sklejania i prasowania warstw drewna, rogu i ścięgien zwierzęcych, po czym nadawano im półksiężycową formę i nakładano cięciwę. Ta ostatnia czynność wymagała przegięcia łęczyska w przeciwną stronę.
W XIII wieku w Anglii skonstruowano tzw. długi łuk (long bow). Jego łęczysko miało długość do 180 cm. i wykonywano je z drewna cisowego, jesionowego, orzechowego lub wiązu, a cięciwy ze skręconych nici konopnych lub lnianych. Doskonałe wyszkolenie angielskich łuczników było efektem ustaw króla Edwarda III (wszyscy wolni chłopi mieli mieć łuki i ćwiczyć), a przejawiało się tym, że na 100 metrów trafiali w poprzednio wystrzeloną strzałę, na 150 m ciężką strzałą przebijali zbroję, a celnie razili na 360 m miorając do 5 strzał na minutę. Bardzo dotkliwie przekonało się o tym francuskie rycerstwo podczas wojny stuletniej. Łucznikom zawdzięczamy także powszechnie znany gest dezaprobaty czyli wyprostowanego środkowego palca dłoni. Francuzi uważając łuk (a potem kuszę) za broń niegodną rycerza obcinali schwytanym Anglikom dwa środkowe palce by nie mogli strzelać. Na polu bitwy Anglicy pokazywali im owe wyprostowane palce. W naszych czasach pokazuje się jeden...


Artykuł czytany 1252 razy, liczba komentarzy: 0. Ostatnia edycja: 5 września 2009, 15:57 przez Crazy.

Historia zmian, zobacz komentarze (0).