Starożytna Biblioteka

Osada 'Pazur Behemota' » Starożytna Biblioteka » Leksykon » Miecz

Biblioteka

Bibliotekarskie mechanizmy

Miecz

Wśród artefaktów w HoMM występuje niewiele odmian miecza. Z ciekawszych znaleźć można gladius oraz flamberg, ale nie występujący pod swoją nazwą.
H1, artefakty: 1. smoczy miecz dominium - atak +3; 2. najznakomitszy miecz dominium - atak +12. 
H2, artefakty: 1. smoczy miecz dominium - +3 do ataku; 2. najznakomistrzy miecz - +12 do ataku; 3. miecz Andurana (POL) - +5 do ataku. 
H3, artefakty: 1. miecz martwego rycerza (blackshard of the dead knight) - mniejszy, prawa ręka - atak +3; 2. miecz ognia piekielnego (sword of hellfire) - większy, prawa ręka - atak +6; 3. gladius tytana (titan's gladius) - relikt, prawa ręka - atak +12, obrona - 3; 4. ognisty język czerwonego smoka (red dragon flame tongue) - mniejszy, prawa ręka - atak i brona +2; 5. miecz sprawiedliwości (sword od judgement) - relikt, prawa ręka - wszystkie współczynniki +5; 7. piorun tytana;
H4, artefakty: 1. długi miecz - przedmiot, prawa dłoń - +3 do ataku wręcz i obrony; 2. miecz bogów - relikt, prawa ręka - +3 do ataku wręcz i obrony, obrażenia zadawane przez sojusznicze jednostki wzrastają o połowę; 3. miecz dwuręczny - przedmiot, obie ręce - +13 do ataku wręcz; 4. miecz szybkości - większy, prawa ręka - +6 do ataku wręcz i obrony, dodatkowy atak; 5. ognisty miecz - większy, prawa dłoń - +3 do ataku i obrony, bohater zadaje +30 plus 3 na poziom bohatera punktów obrażeń od ognia; 6. sztylet rozpaczy Tynana - większy, prawa ręka - zmniejsza do minimum morale celu. 

miecz - długa broń sieczna charakteryzująca się otwartą rękojeścią o jelcu przeważnie tzw. krzyżowym oraz prostą głownią. W okresie prehistorycznym oraz w kulturach starożytnych m. wykonywane z brązu charakteryzowały się na ogół krótką głownią (60-70 cm), przeznaczona pierwotnie do kłucia, a nie do cięcia. W okresie kultury lateńskiej (400 r. p. Ch do początków I tysiąclecia) doszło do wykształcenia m. żelaznego, który jako m. bojowy przetrwał do XVI w., a jako broń ceremonialna do XVIII w. W XIII w. nastąpiło zróżnicowanie funkcjonalne m. na broń piechoty i rycerstwa. Miecz stał się wtedy znakiem przynależności stanowej, bronią o znaczeniu symbolicznym i ceremonialnym, uosabiającą pozycję i status społeczny właściciela, co przejawiało się np. w nadawaniu mieczom imion własnych. W okresie średniowiecza m. był niezwykle ważnym elementem ówczesnej ideologii rycerskiej, kojarzony był z postacią rycerza wojownika oraz z krzyżem, jako symbolem wiary chrześcijańskiej - stąd przysięga na krzyż miecza). M. był elementem bardzo silnie tkwiącym w ówczesnej obyczajowości - pasowanie mieczem na rycerza, określanie pochodzenia po mieczu, przechodzenie miecza z ojca na syna czy łamanie miecza nad trumną ostatniego męskiego potomka rodu. 
Od XIV wieku m. zaczyna powracać do swej pierwotnej funkcji, czyli bardziej do kłucia (chociaż też i do rąbania, bo trudno inaczej nazwać funkcję mieczy o których za chwilę) niż do cięcia. Wtedy pojawiają się wielkie m. rycerskie piechoty, tzw. miecz dwuręczny (np. hispadon-espadon, flamberg, w Polsce husarski koncerz), półtoraręczny, jako formy ostatnie w rozwoju tego typu broni. Od XVI w. na Zachodzie zostaje wyparty przez szpadę, a w Polsce przez szablę. Według Aleksandra Bruecknera słowo miecz pochodzi od gockiego meki i słowiańskiego mecz.
W latach 1177 - 1726 papieże wysłali 27 poświęconych w wigilię Bożego Narodzenia mieczy władcom europejskim, w tym 9 dla polskich władców. Zwyczaj ten, bardzo ważny w średniowieczu, powstał podczas wypraw krzyżowych w czasie pontyfikatu Aleksandra III, który rozpoczął nagradzanie w ten sposób monarchów szczególnie zasłużonych dla wiary chrześcijańskiej. 
O pochodzeniu mieczy (wraz z opisem części składowych) przeczytasz także w Akademii w Księgach Wiedzy pod podanym niżej linkiem.


Artykuł czytany 692 razy, liczba komentarzy: 0. Ostatnia edycja: 5 września 2009, 15:57 przez Crazy.

Historia zmian, zobacz komentarze (0).