Starożytna Biblioteka

Osada 'Pazur Behemota' » Starożytna Biblioteka » Leksykon » Proca

Biblioteka

Bibliotekarskie mechanizmy

Proca

H4, artefakt: p. bojowa – skarb, łuk - +10 do ataku z dystansu; p. Dawida – skarb, łuk – sojusznicze jednostki zadają wrogim jednostkom czwartego poziomu o 50% obrażeń więcej

jedna z najstarszych znanych ludzkości broni miotających. Posługując się przykładem biblijnym proca to kawałek skóry, w który wkładało się kamienny (lub ołowiany) pocisk, a następnie wprawiało w ruch obrotowy za pomocą rzemieni, na których był zawieszony. Po osiągnięciu odpowiedniej prędkości rzut był możliwy poprzez wypuszczenie jednego z rzemieni (lub sznurów), na których zawieszony był płat skóry. Duża prędkość odpowiednio dobranego pocisku umożliwiała skuteczny strzał na odległość kilkudziesięciu kroków – do 100 metrów. Procy używali prehistoryczni myśliwi. Do Europy i na Bliski Wchód przywędrowała prawdopodobnie ze Wschodu. Używana przez plebejską piechotę (tzw. procarze) aż do XVI w. Używano ją także do miotania granatów. Znana jest także wersja drzewcowa z powiększoną donośnością dzięki większemu ramieniu siły. P. była także elementem konstrukcyjnym machin miotających działających na podobnej zasadzie co p. drzewcowa


Artykuł czytany 661 razy, liczba komentarzy: 0. Ostatnia edycja: 5 września 2009, 16:16 przez Crazy.

Historia zmian, zobacz komentarze (0).