Starożytna Biblioteka

Osada 'Pazur Behemota' » Starożytna Biblioteka » Leksykon » Zbroja

Biblioteka

Bibliotekarskie mechanizmy

Zbroja

Wśród artefaktów w świecie HoMM występuje wiele elementów składowych zbroi jak i całe zbroje jako pojedyncze artefakty, lub artefakty łączone w H3. Ze względu na mnogość występowania artefakty związane z tarczą zostaną opisane osobno. 
H1, artefakty: 1. wzmocniony hełm ochrony - obrona +1; 2. pancerne rękawice ochrony - obrona +1; 3. boski napierśnik ochrony - obrona +2.
H2, artefakty:
H3, artefakty:
H4, artefakty: 1. elficka kolczuga - skarb, tułów - +10 do obrony; 2. hełm dowodzenia - większy, głowa - +20% do ataku wręcz, z dystansu i obrony, +1 do szybkości; 3. hełm dowodzenia Mullicha - mniejszy, głowa - daje wszystkim sojuszniczym jednostkom +2 do morale i +1 do szybkości; 4. hełm mocy - większy, głowa - dodatkowe 20 punktów czarów, przywraca 4 punkty czarów na dzień; 5. hełm widzenia - skarb, głowa - zapewnia niewrażliwość na czar Oślepienie; 6. kolczuga - przedmiot, tułów - +8 do obrony, zmniejsza ruch o 1, zwiększa koszt zaklęć o 1; 7. łuskowa zbroja siły - większy, tułów - +10 do obrony, +10 do ataku; 8. napierśnik regeneracji - większy, tułów - +20 do obrony, regeneruje 20 punktów życia plus 2 punkty na poziom bohatera na turę; 9. nienaturalna zbroja - większy, tułów - +20 do obrony, ochrona przed siłami Natury; 10. pancerz skórzany - przedmiot, tułów - +5 do obrony; 11. pancerz ze smoczych łusek - większy, tułów - +25 do obrony, odporność na Ogień; 12. siarczany napierśnik - większy, tułów - +20 do obrony, Ogniowa Tarcza; 13. wyścielany hełm - skarb, głowa - zapewnia niewrażliwość na efekt Ogłuszenia; 14. zbroja chaosu - większy, tułów - +20 do obrony, ochrona przed siłami Ładu; 15. zbroja ładu - większy, tułów - +20 do obrony, ochrona przed siłami Ładu; 16. zbroja płytowa - przedmiot, tułów - +10 do obrony, zmniejsza ruch o 2; zwiększa koszt zaklęć o 2; 17. zbroja płytowa Gryphonhearta - większy, tułów - +30 do obrony; 18. zbroja śmierci - większy tułów - +20 do obrony, ochrona przed siłami Życia; 19. zbroja z Adamantu - relikt, tułów - +50 do obrony; 20. zbroja życia - większy, tułów - +20 do obrony, ochrona przed siłami Śmierci; 21. złota zbroja płytowa - mniejszy, tułów - +25 do obrony, zwiększa koszt zaklęć o 1.  


zbroja - rodzaj uzbrojenia ochronnego ludzkiego ciała (nie tylko) zabezpieczającego przed ciosami różnego rodzaju uzbrojenia. Dzieli się na trzy zasadnicze typy: z. miękkie - tekstylne lub skórzane; pancerze z plecionki kolczej bądź płytek (lub łączone); z. płytowe z kutych blach lub utwardzonej skóry. Jednak w powszechnym rozumieniu pojęcia zbroja odnosi sie tylko do z. płytowej. 
Zbroje wykonywano z kutych, sztywnych blach, używana przede wszystkim do boju, turniejów, celów ceremonialnych i paradnych. Historia z. płytowej zaczyna się w średnim okresie brązu w Starożytnej Grecji, kiedy zaczęto produkować zbroje brązowe. Już w XIV w. p. Ch. brązową z. płytową, która by ochraniała całe ciało ludzkie, starali się skonstruować Grecy. Powstały wtedy tzw. ciężkie z. mykeńskie oraz zgrabne i funkcjonalne zbroje z epoki archaicznej (znane np. z wizerunków Ajaksa i Achillesa na wazach). Inną formą była tzw. z. torsowa, naśladująca kształt nagiego ludzkiego ciała i jego muskulaturę; podobne w formie były stosowane także w Starożytnym Rzymie. Jednak dopiero wieki średnie w Europie przynoszą szczytowy rozwój z. płytowej, poprzedzanej różnymi formami pancerzy (głównie kolczug) oraz tzw. z. miękkich (różnego typu watowanych kaftanów, żupanów, itp.).
W połowie XIII w. w związku z dynamicznym rozwojem broni zaczepnej, zwłaszcza kuszy, zaczęto wzmacniać stosowane powszechnie kolczugi w celu lepszej ochrony części ciała najbardziej narażonych na zranienie - kolan, łokci, goleni, montując do kolczug odpowiednio wyprofilowane płyty metalowe. Inną drogą ewolucji pancerza w zbroję było nitowanie do tuniki prostokątnych płytek metalowych, a całość wszywano następnie między dwie warstwy tkaniny. Taką z. noszono między kolczugą a wierzchnim okryciem. Płatnerze eksperymentowali również z innymi materiałami - brązem, mosiądzem, rogiem czy fiszbinem. W XIV w. z. płytowa składała się już z wielu elementów, często łączonych łańcuchami (np. hełm, miecz, sztylet) chroniąc je przed zgubieniem, co jednak o wiele bardziej przeszkadzało podczas bitwy, więc szybko zostało zarzucone. 
Około 1410 roku rozpoczął się okres odrzucania stosowanych wcześniej zasłon, tunik, płaszczy, by szczycić się piękną, polerowaną i błyszczącą zbroją - czyli tzw. epokę białą. Na początku XV wieku pełną zbroje płytową już wykonywano w warsztatach w północnych Włoszech z wykorzystaniem coraz powszechniejszych urządzeń mechanicznych. Poza ośrodkami włoskimi (Mediolan) w produkcji z. płytowych przodowały także południowe Niemcy (, Francja (Paryż, Lyon, Tours), Hiszpania (Burgos, Calatayud, Castejan de los Armos), Flandria (Brugia, Antwerpia, Gandawa) i Anglia (Londyn). 
Mimo dynamicznego rozwoju zbroi kolczuga zachowała się w szczątkowej formie (a w Polsce używana była powszechnie aż do połowy XVIII w.) stosowana dla ochrony miejsc słabiej zabezpieczonych przez z. np. kolcze spodenki czy kolcze spódniczki. Specyficzną odmianą byłą zbroja turniejowa, zwykle wzmocniona w stosunku do z. bojowej dodatkowymi płytami. W wielu krajach wykształciły się swoiste typy z. Ich opisanie zajeło by zbyt wiele miejsca. Polecamy więc sięgnięcie do powszechnie dostępnych publikacji. Osobnym zagadnieniem jest rozwijająca się w zupełnie innych warunkach kulturowych zbroja samurajska. 
Wraz z rozwojem broni palnej stopniowo redukowano zbroję, z której najczęściej pozostawiano lekki hełm, najczęściej typu otwartego oraz kirys z nabiodrkami (półzbroja piechoty, zbroja pikinierska), a pełna z. płytowa zaczęła pełnić coraz częściej role paradną z wyszukanymi formami dekoracyjnymi. W Zachodniej Europie do XVIII w. całkowicie zarzucono w jednostkach kawalerii i piechoty ze stosowania jakichkolwiek elementów zbroi. Najdłużej przetrwał, do XIX wieku, ryngraf, wykształcony z metalowego obojczyka. W Polsce aż do połowy XVIII w. stosowano z. husarską. O wiele dłuższą ewolucje przeszedł hełm i on jest stosowany nieprzerwanie od czasów antycznych. 
Obecnie obserwuje się powrót do stosowania zbroi poprzez coraz powszechniejsze wyposażanie żołnierzy z kamizelki kuloodporne oraz wprowadzane do użytku części ochraniające także inne części ciała. Natomiast w XX w. ostatnim reliktem średniowiecznej zbroi były niemieckie pancerze okopowe. Do dziś jednak w celach paradnych i reprezentacyjnych francuska i włoska gwardia republikańska stosuje kirysy. 
Historię pochodzenia zbroi płytowej (wraz z opisem poszczególnych części składowych) znajdziesz także w Akademii w Księgach Wiedzy pod podanym niżej linkiem.


Artykuł czytany 868 razy, liczba komentarzy: 0. Ostatnia edycja: 7 września 2009, 19:40 przez Crazy.

Historia zmian, zobacz komentarze (0).